Bijela (MNE) – Shkodër (AL)

Vanaf de camping is het maar een paar kilometer naar de ferry over de baai van Kotor. We zijn er al vroeg: het is nog vóór 9 uur als we de ferry oprijden. We worden bars aangesproken: we hebben niet het goede kaartje. De verkoopster in het ferry-hokje heeft ons – ondanks dat we meldden dat we dat we met een camper waren – een kaartje van 4,50 euro verkocht. En dat blijkt niet te kloppen: campers betalen 9 euro. Geen probleem, snel-snel halen we het juiste ticket. Het wisselgeld wordt pas terug gegeven als we er expliciet om vragen. Waarom moet het allemaal zo onvriendelijk, vragen we ons af.

Het is een kort, plezierig tochtje. Binnen 10 minuten meren we af aan de overkant. Er gaat ook een weg helemaal om de baai van Kotor heen (en die schijnt heel mooi te zijn) maar de tijdswinst die de ferry biedt, vinden we heel fijn.

Het is even dringen om de boot af te komen. De ferry-medewerkers geven de volgorde van ontschepen wel aan, maar daar houdt bijna niemand zich aan. Als wij mogen afrijden, worden we links en rechts ingehaald. Oppassen geblazen, dus!

Zonder kleerscheuren bereiken we de doorgaande weg en rammelen we verder richting zuiden. De Montenegrijnen houden erg van enorme reclameborden langs de weg. We zijn er al snel achter dat de grootte van menige reclamezuil omgekeerd evenredig is aan de hoeveelheid daadwerkelijke nering.

28 7 1

Het is een rommelig landschap waar we doorheen rijden. De wegen zijn slecht, megalomane hoogbouw wordt afgewisseld door krotten en half afgebouwde en verlaten huizen. Ezelkarren hobbelen langs luxe strandresorts.

28 7 3

Als we de kust eenmaal verlaten hebben, verandert het landschap. Het terrein is vlak en overal wordt groente en fruit geteeld. Grote groepen arbeiders zijn bezig om de oogst van het land te krijgen. In de fruitstalletjes langs de weg zijn, naast de enorme watermeloenen, ook héél veel peren te koop.

28 7 5

In the middle of nowhere, een aantal kilometers voor de grens met Albanië, worden we aangehouden door een politiepatrouille. Ze staan zich hier waarschijnlijk te vervelen en zijn verlegen om een praatje. Hoe lang we al in Montenegro zijn? Waar we naar toe gaan? Waar we vandaan komen? Ah, Bijela is very beautiful! En dat we verder maar een very nice en safe trip mogen hebben. We lachen over en weer en nemen zwaaiend weer afscheid.

Een aantal kilometers voor de grens met Albanië wordt het landschap drassig en moeras-achtig. Dit zijn de eerste uitlopers van het meer van Shkodër.

28 7 6

Tegen de middag bereiken we de grens tussen Bozaj en Hani i Hotit. De douaniers nemen aan beide kanten hun werk uiterst serieus: ze zetten auto’s aan de kant die met 5 man sterk minutieus worden onderzocht. De rest moet wachten. Dus duurt het wel even voor je het grensgebied door bent. Maar wij mogen, na de professionele stuurse blikken, doorrijden. Gelukkig maar: het is een weinig aanlokkelijk idee om in deze hitte ons busje binnenstebuiten te moeten laten keren op zoek naar dingen die er toch niet zijn.

28 7 7

En dan rijden we Albanië binnen. Het landschap is vlak en schraal. In de dorpen is weinig activiteit: veel verlaten huizen, veel armoede. En dat beeld wordt afgewisseld met héél veel benzinepompen: op elke honderd meter tref je er wel eentje aan. Bij veel pompen zijn ook pompeuze hotels gebouwd in een stijl met veel zuilen, pilaren, in vorm gesnoeide buxus-heggen en goudkleurige beelden van adelaars. Of ze veel klandizie hebben? Veel van deze complexen schijnen vooral het doel te hebben crimineel geld wit te wassen. Langs de weg wordt van alles verkocht. We zien kramen met zorgvuldig uitgestald fruit, maar ook een oud vrouwtje dat pal in de berm van de weg een schamel handjevol komkommers probeert te slijten. En ook hier veel, heel veel reclameborden langs de weg.

28 7 9

Ook Camping Lake Shkodra, een paar kilometer voor Shkodër, heeft een bord langs de weg staan. Zodra je het bord ziet, moet je meteen afslaan. Je rijdt dan een lange gravel-weg op en al rammelend en hobbelend vraag je je af of je wel op de goede weg zit. Maar de aanhouder wint: uiteindelijk kom je uit bij een elektronisch hek. Camping Lake Shkodra ademt de luxe van een resort. De ontvangst is heel vriendelijk en de faciliteiten zijn super in orde. We zien dat er veel Nederlanders zijn. Albanië lijkt als vakantieland in opkomst te zijn.

Shkoder 2