Het blauwe busje

Tussen de ommetjes naar Twente en Drenthe door staat ons blauwe busje inmiddels al een paar maanden op de oprit geparkeerd. Het is fijn en makkelijk om ‘m bij huis te hebben: we prutsen er geregeld heerlijk in om. Gelukkig hebben de buren aangegeven dat ze er geen bezwaar tegen hebben dat onze bus op de oprit staat. Maar toegegeven: ook al worden we er steeds handiger in, het is wel even een gedoe om er met de fiets of beladen met boodschappen langs te kunnen. En hulde aan de krantenbezorger en de chauffeur van PostNL die ons bij nacht en ontij – al balancerend – van nieuws en pakjes blijven voorzien.

We zijn nog steeds op zoek naar een goede stalling waar we ons busje veilig en makkelijk kunnen parkeren: het liefst onderdak en met 24/7 toegang. Met de lange weekenden van Hemelvaart en Pinksteren voor de deur en met uitzicht op een lange zomervakantie die steeds dichterbij komt, staat het niet echt in de brand, maar wel op ons to-do-lijstje-voor-binnenkort.

Na het zonovergoten, gezellige weekje Lefkas met de kinderen in de (vroege) meivakantie steekt het Griekenlandvirus de kop weer op. We lezen ons suf op Griekenland-pagina’s en verslinden reisverhalen van mede-camperaars. Vroeger gingen we met de kinderen met auto en tent via Ancona naar Patras of Igoumenitsa. Zullen we volgend jaar een keertje over land?

 

 

 

 

Zaterdag 6 mei

Koud terug van een heerlijk weekje Lefkas gooien we ’s ochtends het blauwe busje vol met wat kleren en basic boodschappen en vertrekken we (weer) richting de Wiltzangh in Ruinen. We willen nog een dagje lekker luieren, een rondje fietsen over een zonovergoten hei en genieten van nog even niks. Het kan nog net. Maandag is onze heerlijk lange meivakantie immers weer voorbij.

We zijn al vroeg op plaats van bestemming. Gelukkig maar. Op de camperplaats is nog net één plekje vrij.

De hei ligt er prachtig bij. Met het windje soms tegen en dan weer mee dwarrelen we op ons gemakje door het landschap. Het theehuis op de Anserdennen lokt: we steken aan voor een bakje en een taartje en genieten van de brutale koolmezen die een graantje komen meepikken.

De avond valt in alle rust.

Zondag 7 mei

We willen niet te laat thuis zijn, maar dat weerhoudt ons niet van lekker lui opstaan, ontbijtje maken, koffie drinken en op ons gemak wat rondlummelen. We brengen op de fiets nog even een bezoekje aan het bezoekerscentrum. Op tijd zijn we weer op honk.

Een flits-ommetje: binnen 36 uur uit & thuis. Maar héérlijk!

 

 

 

Vrijdag 31 maart

Volgens Weerplaza wordt het weekendweer wisselvallig en we willen de goede weersvoorspellingen voor deze vrij(e)dag optimaal benutten. Die fietsen moeten immers toch een keertje van de drager! Daarom verdelen we de taken efficiënt: als de fietsen op de drager staan, zijn de boodschappen inmiddels ook gehaald. Rond half 11 zetten we – dit keer zonder binnenpaadjes en recht zo die gaat – koers naar de Nuuverstee in Borger.

Camperplaats vol! Eerlijk gezegd zijn we niet eens zo teleurgesteld. Hoewel alles op deze camperplaats uitademt dat het geheel met liefde, passie en aandacht is aangelegd en wordt verzorgd, is het ons toch net iets te veel binnen de perken en op elkaars lip.

Wat nu? Richting Ruinen. Een toertje langs memory lane vol goede herinneringen aan kampeeravonturen met kinderen en vrienden. Camping Landclub Ruinen (die in onze goeie ouwe tijd nog camping Engeland heette) kan zo vroeg in het jaar nog geen gasten gebruiken en dus rijden we een kilometertje verder naar de Wiltzangh. Wat is het daar mooi! Grote, vrije plekken bijna midden in het bos. Goed verzorgde faciliteiten en high-trust: je kiepert per nacht 12 euro 50 in een envelop en via een automaat kun je voor een paar luttele eurootjes je stroombehoefte regelen. Zo zien we het graag.

Hup! De fietsen van de drager. We peddelen op ons gemak via nog bekende binnenpaadjes langs de molen naar het dorp. We vinden onszelf op terug op het terras aan de brink waar we jaren geleden ook met onze kinderen zaten (Pannenkoek! IJs!) en waar we met vrienden en familie menig weekendje hebben gevierd.

Terug bij de camper is de rest van de middag ook aangenaam: we lanterfanten en lezen wat en als de avond valt, koken we een potje. Deze dag kan niet meer stuk.

Zaterdag 1 april

Op de pedalen naar de schaapskooi. Tussen de buien door moet het ons toch lukken om droog heen en weer te komen? Een eekhoorn, veel lieve lammetjes en nog meer wolken later steekt de wind op: de regen komt met bakken neer. Als verzopen katten zijn we binnen het uur weer terug bij de camper. Het blijft maar regenen. Bah!

’s Middags klaart het op. We maken een kort rondje langs het Dwingelderveld en de Anserdennen. Op de brink in Ruinen maken we de middag af met een lekkere cappuccino  en een taartje. ’s Avonds eten we in het kleine, gezellige restaurantje van de camping. Geen fratsen, geen liflafjes, gewoon heerlijk eten. Een aanrader.

Zondag 2 april

De stilte ’s nachts is hier oorverdovend. In de vroege ochtend komt het bos tot leven en worden we wakker met een vogelconcert en een zonnetje. Koffie zetten, ontbijtje maken en luifeltje uit. We scharrelen zomaar wat uurtjes weg. Zwager en (schoon)zus komen langs voor een bakje koffie (het is Lammetjesdag!) en na de middag zetten we koers richting huis.

Gauw weer zo’n ommetje, graag!

 

 

Ons allereerste  ommetje – naar Twente – is goed bevallen. Het lekkende dakluik lijkt verleden tijd. Er bleken rubbers verschoven te zijn en die zitten nu weer waar ze moeten zitten. De plensregen en harde wind van afgelopen maandag hebben geen nieuw gedrup gegeven. Luik-leed opgelost dus. Mochten we er toch opnieuw gedoe mee krijgen, dan zetten we er een nieuwe in.

Maar nu schijnt de zon!

We maken een ritje naar de kampeerwinkel om een nieuwe kampeertafel te kopen. Ons oude, vertrouwde tafeltje is (na jaren van trouwe dienst en vol butsen en builen die we precies konden herleiden naar eerdere kampeer- en camperavonturen met en zonder kinderen) op onverklaarbare wijze onvindbaar. Wat stom! Wat jammer! Hoe raak je nou zoiets kwijt? Behalve een tafeltje schaffen we ook nog wat andere onmisbare must-haves aan: soepborden (huh?!), een superhandige gereedschapskist, tie wraps en schattige kleine spanbandjes waar je beter mee dan zonder verlegen kunt zitten.

Het volgende ommetje staat al in de agenda: we gaan een kijkje nemen bij De Nuuverstee in Borger.

 

Vrijdag 17 maart

Na een half uurtje gewichtheffen staan beide fietsen rond 10 uur op de drager. Deze prestatie vieren we met een bakje koffie en dan rijden we het blauwe busje van de oprit.

Eerst met een U-bocht langs de Lidl. Op één of andere manier draagt een bezoekje aan deze super bij aan onze vakantie-modus. Zijn het de graai- en ramsjbakken waar je altijd of – nog vaker – nooit iets van je gading vindt? Of die broodjes die je – net als op de kermis bij zo’n grijpautomaat – zelf bij elkaar moet harken? Hoe dan ook: wij worden er blij van! De kaas, ham, eieren, broodjes, sap, sla, courgette, paprika en pasta vinden hun plek in het blauwe busje. De TomTom gaat op de stand ‘vermijd snelwegen’ en daar gaan we.

We sukkelen via binnenweggetjes richting het oosten. Rond de middag eten we in de buurt van Smilde een broodje-met-uitzicht. Daarna dwarrelen we warempel een stukje door Duitsland. Ha! Een Duitse Netto-supermarkt! Een schatkamer vol zakjes Knorr waarmee je – ohne geschmacksverstärkende Zusatzstoffe (Huh?) – Griechischer Nudel-Hackauflauf kunt maken. Of een Schwäbisch Schlemmerpfänchen.  Wie kan zoveel culinaire vakantiepret weerstaan? Wij niet, in ieder geval.

Tegen half vier rijden we camperplaats Skop’nboer in Overdinkel op. Jan en Sandra Benneker hebben deze camperplaats in april 2016 geopend. We worden enthousiast ontvangen door Jan die ons wegwijs maakt. Wat een mooie, ruime plekken. Wat een prachtig verzorgd sanitair. En wat een hartelijke gastvrijheid!

Het weer nodigt niet uit tot stoelen-naar-buiten en luifeltje-uit. Maar binnen in het blauwe busje maken we het ons gezellig met een glaasje port en een (puzzel)boek. De kachel snort tevreden.

Etenstijd! De Griechischer Nudel-Hackauflauf blijkt voor het beste resultaat een oven nodig te hebben en die hebben we niet. Maar in ons poppenkeukentje fabriceren we een heerlijke pasta met spekjes en champignons die we met een wijntje en koffie-toe soldaat maken. De zon is achter de boomwallen gezakt, de wind trekt aan en Weerplaza zegt dat er regen op komst is. Laat maar komen. Wij liggen lekker in ons bedje!

Zaterdag 18 maart

We hebben heerlijk geslapen en worden wakker met een lichtjes lekkend dakluik. De gele doekjes van de Action bieden uitkomst en we schrijven ‘Naar dakluik kijken’ bij op ons verder lege lijstje van maiden voyage-mankementen. Koffie zetten, eitje bakken, broodje eten, boekje lezen, lekker lummelen. Wat gaan we vandaag doen?

Eerst maar een afwasje. Tokkie de terreinkip vergezelt ons naar het sanitairgebouw en Jan komt langs om de camperaars uit te nodigen voor een gezamenlijk bakje koffie bij de houtkachel. Gezellig!

Tegen de middag rijden we via De Lutte en Losser naar het Lutterzand. Daar eten we een broodje, drinken we een lekker bakje thee en wandelen we een stukje door het prachtige landschap van de Dinkelvallei. Het gaat weer regenen, dus terug naar de camperplaats. We vermaken ons de rest van de middag met een hapje en een snapje en koken weer wat lekkers in ons poppenkeukentje. Binnen zijn de lichtjes aan, snort het kacheltje, lezen we een boek, maken we een puzzeltje, doen we een spelletje en drinken we een bakje en een glaasje. Onthaasten, heet zoiets.

Zondag 19 maart

Als we tegen half 10 loom in actie komen, heeft Jan de Duitse broodjes al aan de ruitenwisser gehangen. Wát een service! Het is een regenachtige, winderige nacht geweest maar het dakluik heeft niet meer gelekt. Zijn het de gele doekjes? Of stond de wind misschien anders? We besluiten dat we komende week de ladder maar eens tegen het blauwe busje zullen zetten om te kijken wat het euvel precies is. Na een lekker ontbijt en ruim lanterfanten zijn we klaar voor vertrek richting huis. Onderweg schieten er op een rotonde nog een laatje en een kastje open. Oops! Het ministerie van binnenlandse zaken belooft plechtig beterschap. Aan het eind van de middag zijn we weer thuis. Fijn om weer thuis te zijn, fijn om terug te kijken op een geslaagde maiden voyage met ons blauwe busje!

 

 

 

 

 

 

 

Terwijl de knoppen van de perenboom zich buiten opmaken voor het voorjaar, zijn binnen in het blauwe busje de lentekriebels ook volop losgebarsten. We wikken & wegen, meten & weten en soppen & shoppen. Van beddengoed tot botervloot, van brandblusser tot baco: de bouwmarkt en internet zijn onze beste vrienden. Wat een (voor)pret! De nieuw aangeschafte Mepal-bussen passen op de millimeter nauwkeurig netjes in het gelid in het bovenste keukenkastje. De voorgezaagde, watervaste okoume-planken vinden naadloos hun plek in de hangkast die geen hangkast meer is. En dat op internationale Pi-dag!

Voor komend weekend staat de maiden voyage op de rol: een ommetje naar Twente.

De aanschaf  van ons blauwe busje was er niet eentje in de categorie impulsaankopen. In de afgelopen jaren hebben we met huurcampers van divers pluimage reizen en ommetjes gemaakt in België, Duitsland, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Nederland, Oostenrijk, Polen en Zwitserland. 

We wisten wat we niet wilden: geen witte koelkast-op-wielen, geen geklim en geklauter over elkaar heen om in en uit bed te komen en geen gedoe met Franse bedden die je met z’n tweeën omhoog moet takelen om bij je afwasteiltje te kunnen.

Wat dan wel? Een beetje tempo kunnen maken, alsjeblieft. Zonder zweet in de handen een colletje kunnen nemen, graag.  Makkelijk in leuke stadjes kunnen parkeren, please. Wendbaar zijn met genoeg ruimte voor twee. Een buscamper, dus.