Het blauwe busje

Vroeg uit de veren, douchen, huppekee de eitjes in de pan, een rondje door de plaatselijke Edeka en op weg zijn we alweer. Het Lago Maggiore lokt! Vanuit Seelbach is het maar een klein eindje richting de grens met Zwitserland. We rijden langs aardige vergezichten en uitgestrekte aspergevelden. We maken een korte stop om een Zwitserland-vignet aan te schaffen.

 

Bij de grens is het even dringen, maar we worden door de douaniers breed lachend in Zwitserland verwelkomd.

Op de eerste de beste parkeerplaats maken we het fenomale stuk Schwarzwalderkirsch Torte dat we uit Duitsland hebben geïmporteerd soldaat.

Op ons gemakje doorkruisen we Basel. Wat gaat het mooi voorspoedig allemaal!

Und weiter geht’s. Kijk, de bergen!

Dat er middels borden gewaarschuwd wordt voor een enorme file voor de Gotthardtunnel, vinden we alleen maar amusant. Want daar hoeven wij lekker niet door, toch? Gaandeweg nestelt de twijfel zich in ons hoofd: moeten we dat toch niet wél? En ja, hoor… een paar kilometer verder sluiten we keurig aan in de rij.

Vanaf hier gaat het de komende uren niet sneller dan stapvoets en zullen we onze ziel in lijdzaamheid bezitten. Saai is het filerijden allerminst.

We rijden een poosje achter een illustere familie.

We genieten van het uitzicht.

In de verte komt wat rook uit een tunneltje. We prijzen ons gelukkig dat wij niet één van de velen zijn die met pech aan de kant staan. De alerte hulpdiensten leiden alles zo vlot mogelijk in goede banen.

 

En eindelijk zijn we er bijna…

Aan het eind van de Gotthardtunnel gloort meteorologisch gezien niet bepaald het licht.

Gaandeweg stopt de regen, al blijven de donkere wolken ons vergezellen.

Om 18:30 uur staan we eerste rang op camping Tamaro. We zijn dik tevreden met ons plekje.

En met het uitzicht.

 

 

 

 

 

Meivakantie! We gaan de meren van Noord-Italië verkennen. Het voornemen is om vandaag rond 07:00 uur te vertrekken. Want carpe diem. Maar als de wekker aanslaat, denken we er toch wat anders over. Waarom deze haast? We hebben immers twee weken de tijd. Dus draaien we ons nog een keertje vorstelijk om en rommelen daarna kalmpjes aan de laatste zaken op hun plek. Om 09:00 uur rijden we straat uit en als ook de kaasbroodjes van de Lidl aan boord zijn, zetten we koers richting zuiden. Als we een beetje doorkarren, kunnen we eind van de middag in het Zwarte Woud zijn, bij ‘de houten man’ in Seelbach.

Tijdens de eerste koffiestop bij de Hünxe worden we op de hoogte gehouden van het feest in Groningen.  Daar is flink wat publiek én politie op de been.

Zoals we vaker hebben ervaren, is er weinig peil te trekken op de doorstroom op de Duitse Autobahn. Soms is het hollen, soms is het stilstaan.

Wij staan vandaag vaak stil. Bij Frankfurt bijvoorbeeld. We vermaken ons met kijken naar de landende vliegtuigen die vlakbij ons overscheren. Een mooi tijdverdrijf, want het oponthoud duurt wel even.

Het is al 19:30 uur geweest als we bij camping Schwarzwälder Hof aankomen. De camperplaats bij ‘de houten man’ staat dan al vol. Maar gelukkig kunnen we voor één nachtje nog wel op de camping zelf terecht. We drinken een glaasje en koken daarna ons potje.

En vooruit… als het bijna donker is, doen we ook nog even een ‘we-zijn-er-bijna’tje’.

Vrijdag 6 april

Neuj.. we starten niet met een foto van ons op één of andere camperplaats. Dit is een parkeerterrein. Bij Obelink in Winterswijk. Na een prettig ritje van dik twee uur blijkt half camperend Nederland en Duitsland uitgerukt om een bezoekje te brengen aan 65.000 vierkante meter vrijetijdspret.

Er is geen ‘nee’ te koop. Heb je toevallig ergens nog vier wielen achterin je schuurtje liggen? Dan kun je hier bij wijze van spreken alles vinden om je camper from scratch op te bouwen. De paden door de hallen zijn prima gebaand. De kunst is om bij dit marketinggeweld niet al te veel van je eigen padje af te raken.

Wat hebben we nodig? Wandelschoenen! De ene helft van ons kijkt vooral naar de functionaliteit: ‘Fijne pasvorm, prima zool, goede grip!’ De andere helft slaat aan op de vormgeving: ‘Te lomp, schreeuwerige kleuren, spuuglelijke veters!’ We komen er uiteindelijk goed uit. Bij de koffiestop-mét in het restaurant constateren we gniffelend dat de volgende stap waarschijnlijk de ANWB wordt voor hij & zij Human Nature jacks met dito afritsbroek ;-). En ja.. die opvouwbare afwasbak en emmer gaan ook langs de kassa. En die her-invriesbare ijsblokjes. En nou we toch zo lekker bezig zijn: die wisser voor-aan-de-binnenkant-van-de-ramen is ook superhandig, toch?

Op weg naar Twente schampen we een stukje Duitsland. Het platteland geeft het tempo aan.

Aan het eind van de middag rijden we Erven Velpen in De Lutte op. Rust!

Zaterdag 7 april

De houtduiven in de boomwal achter de camper roekoe-en ons langzaam wakker. Na een nachtje heerlijk slapen komen we traag op gang. Geen probleem, de dag ligt voor ons als een zee van tijd. Tegen de middag stappen we op de fiets.

Startend bij Erve Velpen (in de ‘knik’ tussen knooppunt 60 en 61) lukt het ons – ondanks het fietsknooppuntenboekje – toch weer een beetje te verdwalen. Geeft niks, want wat is het mooi onderweg. De ijssalon La Venezia in de Lutte is een aanrader. Op het terras is het genieten van de uitgebreide koffie-met en de vriendelijke bediening. Via een omweggetje peddelen we het rondje af. Terug op honk scharrelen we de rest van de middag in de laagste versnelling heerlijk door: een boekje, een dutje, een puzzeltje, een spelletje, een hapje & een snapje en daarna een lekker eigengemaakt maaltje. Als de avond valt, kijken we nog een poosje naar de sterren. Het is een heldere nacht. Weltrusten!

Zondag 8 april

We komen nog trager dan gisteren op gang: uitslapen, eitje in de pan, uitgebreid koffie drinken en dan op z’n elf-en-dertigst nog even op de fiets richting Lutterzand. We lopen een klein rondje en toppen het weekend af met een bezoekje aan het terras van het paviljoen.

Een heerlijk weekendje. Wij hartje Twente!

 

 

 

 

 

 

 

 

De lente zit in de lucht en er is geen houden meer aan. Aangetikt door de zon schiet onze prunus van de een op de andere dag in bloei.

Tijd voor actie! De inventaris van ons blauwe busje wordt uit de winterslaap-op-zolder gehaald. We wikken, wegen, schuiven en sorteren : wat hebben we niet meer of juist nog wel nodig? We zijn tevreden: alles is aanwezig. En we hebben muziek! Wat overblijft zijn wensen die het niveau van in principe overbodige zaken (een inklapbaar emmertje en dito afwasbakje) niet overstijgen. Op één ding na: de gejatte fiets wordt op de valreep vervangen door een gloednieuw exemplaar.

En dan zijn we klaar voor ons eerste ommetje van 2018. Via Obelink in Winterswijk (voor de aanschaf van wandelschoenen en verder alleen maar om te kijken, hoor!) naar Erve Velpen in De Lutte.

Ons blauwe busje heeft de hele winter lekker smûk in de stalling gestaan. In de kerstvakantie hebben we hem er even uitgehaald. Zou ‘ie starten en lopen? Is het binnen nog allemaal droog en fris? Het bleek een ja-op-alles. Met een gerust hart hebben we hem begin januari tevreden weer op stal gezet.

Toen brak de voorjaarsvakantie aan. Tijd voor de APK, de grote beurt en misschien een tripje naar Amsterdam?  De Siberische temperaturen hielden een deel van onze plannen in de ijskast. Het camperonderhoud werd wel prima uitgevoerd. En wat was het vrijdagmiddag mooi op de Rypstjerksterpolder.

Het blauwe busje staat weer voor de deur. Het voorjaar zit in de lucht. Lentekriebels!

Zondag 22 oktober

De zomer heeft definitief plaatsgemaakt voor de herfst(vakantie). Onder een waterig zonnetje pakken we het blauwe busje in voor het laatste ommetje van ons eerste camperseizoen.

We zijn vroeg uit de veren en nemen alle tijd voor een relaxed vertrek. Als we – niet eens zover van huis – stoppen om te tanken, blijkt dat het rechter knipperlicht los in de behuizing hangt. Fijn dat er duct-tape en tiewraps in de camper-EHBOdoos zitten.

De Moezel is – ondanks het slechte weer en hier en daar een ‘Wir bauen für Sie’ – niet verder weg dan een plezierig ritje. In de middag rijden we vanuit het hoogland bij Piesport het Moezeldal in.

‘Gehen Sie drinnen oder draussen?’ vraagt de beheerster die het staangeld komt innen.

We zullen nooit echt wennen aan het verblijf op zo’n camperstellplatz: wat is dat toch dat je je bij het eerste avondvallen terugtrekt achter de satelliet-tv terwijl er buiten nog zoveel moois is te zien?

Maandag 23 oktober

De plaatselijke bakker komt langs met een auto vol vers gebakken Brötchen, Keks und Backwaren. Een mooi verzamelmoment om je buren toch nog even te leren kennen. We mikken wat eitjes in de pan en na een rustig ontbijt gaan we richting Bremm.

Dat je hier bij Weingut Oster-Franzen een prima camperplaats aantreft, wisten we al.

En dat je daar goede wijn kunt kopen, wisten we ook.

Maar nu we voor het eerst echt de tijd nemen om Bremm te voet te verkennen, ervaren we dat het dorpje nog veel meer moois in petto heeft.

Plóp, zegt de kurk bij het vallen van de avond. Proost op een mooie dag!

Dinsdag 24 oktober

Bij Löf steken we de Moezel over en klimmen over het hoogland richting Rijn. Eenmaal boven is de Moezel niet meer dan een smal lint van water in het landschap. De lodderige koeien die op een sappig weitje staan te grazen, lijken niet echt onder de indruk van het landschappelijk schoon.

Campingpark Sonneneck bij Boppard blijkt – in tegenstelling tot de informatie op Campercontact – al gesloten. We kachelen stroomafwaarts richting Brey. Ook daar is weinig reuring, maar je hebt er aan de oever wel een prachtig uitzicht.

Richting Sankt Goar dan maar. Als je het (camper)leven langs de Rijn ten volle wilt beleven, schijnt dat the place-to-be te zijn.  En ja hoor: we hebben ons nauwelijks geïnstalleerd op camping Loreleyblick of de eerste rondvaartboot komt langs. Heino met z’n ‘Ich weiss nicht was soll es bedeuten’ schalt niet-te-missen over het water. Wij hebben een vip-plaats: lekker uit de wind zitten we rest van de middag eerste rang.

’s Avonds eten we in het restaurant dat ons door de vriendelijke mevrouw van de campingreceptie wordt aanbevolen. Het etablissement ligt aan de overkant van de weg. ‘Preiswert!’ juicht de menukaart. De schnitzels zien er uit als deurmatten. En zo smaken ze ook.

Woensdag 25 oktober

Nog voor we goed en wel de slaap uit de ogen hebben kunnen wrijven, pruttelt Heino alweer stroom op- en afwaarts langs de Loreley. De passagiers zwaaien naar ons. Wij zwaaien – na een prima nachtrust – vanachter ons ontbijtje blijmoedig terug.

Het is heerlijk weer: de wind – die gister nog gemeen fris om de hoek kon komen – is gaan liggen en het zonnetje schijnt uitbundig.  We peddelen in de middag langs de Rijn richting Sankt Goar en dwarrelen door het centrum. Daar is in deze tijd van het jaar weinig reuring, maar een terrasje in de zon met Kaffee & Kuchen is er ook in de herfst zeker te vinden.

In de winkelstraat scoren we een nieuwe handtas en verderop, in een piepklein supermarktje, nog wat boodschappen. En dan gaat het in de laagste versnelling weer langs de Rijn richting camping. De oversteek met het pontje om de burcht te bezoeken, bewaren we voor een volgende keer.

Terwijl we tegen het vallen van de avond ons eigen lekkere potje koken, blijft Heino onvermoeibaar de Loreley trotseren.

Donderdag 26 oktober

Heino schuift in alle vroegte aan bij het ontbijt. We besluiten de boel in te pakken en weer een oversteek richting Moezel te maken. We zijn het eens: Loreleyblick is een prima camping om – bijvoorbeeld op doorreis – even lekker te onthaasten. Een dagje, of zo. Mét oordopjes 😀

We kachelen op ons gemakje door de Hunsrück.

We komen uit in Neumagen-Drohn op de camperplaats bij de jachthaven. Een mooie plek vlak aan de Moezel met een vriendelijke ontvangst, goede faciliteiten en het dorp op steenworp afstand. Het plaatsje zelf heeft een rijke (romeinse) geschiedenis. Na een aangenaam wandelingetje door het dorp strijken we in het restaurant aan de haven neer voor een lekker maaltje.

 

Vrijdag 27 oktober

Via Luxemburg en een stukje Ardennen toppen we de herfstvakantie af met een nachtje Valkenburg.

Wel %#$@*&, wat is het al ijzig koud op die berg!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 13 oktober

Ter voorbereiding op het jaarlijkse weekend met ‘oude’ vrienden hoeven we niet zo ver van huis. We ontmoeten onze collega-kwartiermakers in Appelscha, een mooie uitvalsbasis om het prachtige gebied op de grens van Friesland en Drenthe te verkennen. We gaan op zoek naar mooie fietstochtjes, interessante bezienswaardigheden en – niet onbelangrijk – prettige ‘uitspanningen’ waar je fijn kunt aansteken voor een hapje en een snapje.

Eerst koffie. En bijkletsen. En dan op de pedalen voor een tochtje over het Fochteloërveen.

We komen windje mee, windje tegen uit in Veenhuizen waar we – welverdiend – bij ‘Het verenigingsgebouw’ aansteken voor een heerlijke lunch.

Verkwikt en voldaan (wát een lekker biertje!) gaan we verder richting brouwerij ‘Maallust’

En dan is het nog maar een klein eindje naar het gevangenismuseum.

Met wind tegen is het nog een flinke trap terug naar Appelscha. Gelukkig zorgt Staatsbosbeheer hier en daar voor wat luwte-met-uitzicht.

We hebben flink wat fiets-kilometers in de benen en terug op de camperplaats vieren we dat met een borreltje-met. We sluiten de dag af met een heerlijk etentje in een plaatselijk restaurant. Voldaan rollen we laat het blauwe busje in.

Zaterdag 14 oktober

Vlakbij de camperplaats vind je de Kamelenmarkt. Tja, wat is er over te zeggen? De plaatselijke lama’s kijken triest uit de oogjes. Je vindt er een kraam met 934 gebruikte aanstekers. En eentje met schoenen waarvan veel geen paartje meer vormen. Vergane kramen die in ledigheid weg staan te roesten. Een patatkar met penetrante ver-over-de-datum-oliewalm. En veel depressieve tuinkabouters. Om over de kindertuin nog maar te zwijgen. Wat een treurnis.

Om het hoofd weer leeg te maken, pakken we de fiets en peddelen we nog een rondje door de prachtige omgeving richting Kale Duinen.

We toppen de dag af met een terrasje, een heerlijke home-made maaltijd en een gezellige nazit. Wat een fijn ommetje!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Weer thuis! Toch nog maar even naar het lekkende dakluik kijken. We laten het naar volle tevredenheid vervangen door eentje met ingebouwde ventilator.

 

Op de fiets dwarrelen we samen door het Twentse landschap. Dorpje hier, terrasje daar, een enkel kuitenbijtertje, ’s avonds heerlijk eten en vooral veel plezier. Een dag met een zonovergoten gouden randje. Een fijne afsluiting van een mooie vakantie!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tussen Frielendorf en De Lutte ligt zo’n 300 kilometer ongestoorde autobahn. Het is een prettig vooruitzicht om nog even te genieten van de rust, ruimte en gastvrijheid die Erve Velpen biedt.

We spreken met vrienden af om morgen op de fiets de omgeving te verkennen. Zij boeken vlakbij een hotel. Terwijl we ons ’s nachts vergapen aan de Perseïden verheugen we ons op de dag van morgen.