Vanaf de camping is het maar een paar kilometer naar de ferry over de baai van Kotor. We zijn er al vroeg: het is nog vóór 9 uur als we de ferry oprijden. We worden bars aangesproken: we hebben niet het goede kaartje. De verkoopster in het ferry-hokje heeft ons – ondanks dat we meldden dat we dat we met een camper waren – een kaartje van 4,50 euro verkocht. En dat blijkt niet te kloppen: campers betalen 9 euro. Geen probleem, snel-snel halen we het juiste ticket. Het wisselgeld wordt pas terug gegeven als we er expliciet om vragen. Waarom moet het allemaal zo onvriendelijk, vragen we ons af.

Het is een kort, plezierig tochtje. Binnen 10 minuten meren we af aan de overkant. Er gaat ook een weg helemaal om de baai van Kotor heen (en die schijnt heel mooi te zijn) maar de tijdswinst die de ferry biedt, vinden we heel fijn.

Het is even dringen om de boot af te komen. De ferry-medewerkers geven de volgorde van ontschepen wel aan, maar daar houdt bijna niemand zich aan. Als wij mogen afrijden, worden we links en rechts ingehaald. Oppassen geblazen, dus!

Zonder kleerscheuren bereiken we de doorgaande weg en rammelen we verder richting zuiden. De Montenegrijnen houden erg van enorme reclameborden langs de weg. We zijn er al snel achter dat de grootte van menige reclamezuil omgekeerd evenredig is aan de hoeveelheid daadwerkelijke nering.

Het is een rommelig landschap waar we doorheen rijden. De wegen zijn slecht, megalomane hoogbouw wordt afgewisseld door krotten en half afgebouwde en verlaten huizen. Ezelkarren hobbelen langs luxe strandresorts.

Als we de kust eenmaal verlaten hebben, verandert het landschap. Het terrein is vlak en overal wordt groente en fruit geteeld. Grote groepen arbeiders zijn bezig om de oogst van het land te krijgen. In de fruitstalletjes langs de weg zijn, naast de enorme watermeloenen, ook héél veel peren te koop.

In the middle of nowhere, een aantal kilometers voor de grens met Albanië, worden we aangehouden door een politiepatrouille. Ze staan zich hier waarschijnlijk te vervelen en zijn verlegen om een praatje. Hoe lang we al in Montenegro zijn? Waar we naar toe gaan? Waar we vandaan komen? Ah, Bijela is very beautiful! En dat we verder maar een very nice en safe trip mogen hebben. We lachen over en weer en nemen zwaaiend weer afscheid.

Een aantal kilometers voor de grens met Albanië wordt het landschap drassig en moeras-achtig. Dit zijn de eerste uitlopers van het meer van Shkodër.

Tegen de middag bereiken we de grens tussen Bozaj en Hani i Hotit. De douaniers nemen aan beide kanten hun werk uiterst serieus: ze zetten auto’s aan de kant die met 5 man sterk minutieus worden onderzocht. De rest moet wachten. Dus duurt het wel even voor je het grensgebied door bent. Maar wij mogen, na de professionele stuurse blikken, doorrijden. Gelukkig maar: het is een weinig aanlokkelijk idee om in deze hitte ons busje binnenstebuiten te moeten laten keren op zoek naar dingen die er toch niet zijn.

En dan rijden we Albanië binnen. Het landschap is vlak en schraal. In de dorpen is weinig activiteit: veel verlaten huizen, veel armoede. En dat beeld wordt afgewisseld met héél veel benzinepompen: op elke honderd meter tref je er wel eentje aan. Bij veel pompen zijn ook pompeuze hotels gebouwd in een stijl met veel zuilen, pilaren, in vorm gesnoeide buxus-heggen en goudkleurige beelden van adelaars. Of ze veel klandizie hebben? Veel van deze complexen schijnen vooral het doel te hebben crimineel geld wit te wassen. Langs de weg wordt van alles verkocht. We zien kramen met zorgvuldig uitgestald fruit, maar ook een oud vrouwtje dat pal in de berm van de weg een schamel handjevol komkommers probeert te slijten. En ook hier veel, heel veel reclameborden langs de weg.

Ook Camping Lake Shkodra, een paar kilometer voor Shkodër, heeft een bord langs de weg staan. Zodra je het bord ziet, moet je meteen afslaan. Je rijdt dan een lange gravel-weg op en al rammelend en hobbelend vraag je je af of je wel op de goede weg zit. Maar de aanhouder wint: uiteindelijk kom je uit bij een elektronisch hek. Camping Lake Shkodra ademt de luxe van een resort. De ontvangst is heel vriendelijk en de faciliteiten zijn super in orde. We zien dat er veel Nederlanders zijn. Albanië lijkt als vakantieland in opkomst te zijn.

We staan redelijk vroeg op, ontbijten, lozen en tanken water en nemen afscheid van de vriendelijke eigenaar. Voor 60 euro hebben we drie nachten op deze mooie camping gestaan. De eigenaar drukt ons op het hart om bij Kotor vooral de ferry te nemen: dat scheelt een flinke omweg.

vanaf Skradin nemen we – om kilometers te kunnen maken – eerst een flink stuk tolweg richting kust. En dat gaat mooi voorspoedig.

We rijden door vruchtbaar, groen laagland.

Aangekomen bij de kust vervolgen we onze route via ‘de 8’. We staan al snel in een file. Wat is er aan de hand? We hebben geen idee. Dus sukkelen we maar geduldig mee met de stroom en genieten van het uitzicht.

Na anderhalf uur blijkt dat we in de file hebben gestaan voor de grens met Bosnië Herzegovina. Bij het verdrag van Dayton dat een einde maakte aan de burgeroorlog die hier in de jaren ‘90 woedde, werd bedongen dat Bosnië Herzegovina een opening naar zee zou krijgen. Dat heeft geresulteerd in een kort stukje kustweg waarbij je 2 x (dus eigenlijk 4 x) een grens over moet. We vangen een korte glimp op van Bosnië Herzegovina.

En voor we het door hebben, zijn we weer in Kroatië. Daarna rijden we verder op ‘de 8’ richting Dubrovnik.

Juist als we de oude stad zien liggen, steekt er een warme zeemist op vanuit zee. Jammer!

De grens met Montenegro levert ook weer de nodige vertraging op. Maar we krijgen wel lekker ouderwets een stempel in ons paspoort.

In totaal zijn we vandaag zeker drie uur kwijt aan grens-gedoe. Dat doet ons besluiten om de plannen te wijzigen. Het is al redelijk laat. We laten de ferry over de baai van Kotor vandaag voor wat hij is en strijken – een paar kilometer voor de ferry – neer op camping Zlokovic in Bijela. ‘s Avonds eten we in het eerste restaurant rechts aan zee een prima kippetje en een zeer matige pasta. Terug bij de camper genieten we nog lang van de bloedmooie maan.

 

Vandaag gaan we naar het Nationaal Park Krka. Als je toch in de buurt bent, schijnt dat een absolute must see te zijn. En in de buurt zijn we: vanaf de camping is het een kilometertje berg-af naar Skradin en daar vertrekt – vanaf de bescheiden boulevard – de boot naar de ingang van het park. Zonder slagbomen op ons hoofd lopen we de parkeerplaats af en staan meteen in een heel lange rij. ‘Buy ticket in the glass house on the right!’ laat een allervriendelijkste mevrouw ons weten.

Voor 400 Kuna mogen we – na een klein uurtje schuifelen in de rij richting steiger – aan boord. Met de Plitvice meren van een aantal jaren geleden in ons achterhoofd gaan we vast een mooie dag beleven.

Aangekomen bij de ingang van Krka volgen we de massa. Er zijn vast gauw mooie wandelpaden die we kunnen nemen om de grootste drukte te vermijden, toch? Maar we komen uit op een vlak terrein in het bos. Overal staan kramen met patat, ijs, hotdogs, koude drankjes, noten en t-shirts. In de poel onder de prachtige waterval poedelen honderden mensen. We weten niet wat we zien: ‘Jeetje, het lijkt hier wel het Tiki-bad!’.

Rustige wandelpaden zijn er niet. Er loopt één pad omhoog rond de bovenloop van de waterval en dat wordt omzoomd door cafetaria’s en kraampjes met noten, koude drankjes, T-shirts, en nog meer noten. We sluiten aan in de file. Wát een circus, hier. Maar als je een beetje brutaal durft te zijn en jezelf bij de uitzichtpunten naar voren dringt, kun je toch nog een blik werpen op het natuurschoon.

Als we het wandelpad hebben gelopen, komen we weer uit bij het Tikibad. We willen graag zo snel mogelijk weer weg. Met de meute mee sjokken we richting steiger. Het wachten op de boot terug duurt lang in de brandende hitte.

Terug in Skradin strijken we – om van de teleurstelling bij te komen – neer op het eerste terrasje rechts van de boot.

Op de camping valt de avond in alle rust. De helft van ons wordt ‘s nachts ongemerkt gestoken door een mug die een nare allergie zal achterlaten. Maar dat merken we pas later.

 

Na 4 lange reisdagen is een dagje rust ons welkom. We slapen lekker uit, mikken wat eitjes in de pan, drinken uitgebreid koffie, doen de was en verder helemaal niks. Hoewel… in de middag rijden we naar Skradin voor wat boodschappen.

Natuurlijk verdwalen we weer een beetje. We rijden onze uitlaat klem bij het keren en draaien op een betonnen hellinkje en worden door de vakkundige aanwijzingen van een vriendelijke inwoner weer bevrijd. We vinden uiteindelijk het parkeerterrein, trekken wat Kuna’s uit de muur en doen de lokale supermarkt aan. De kassa-juffrouw heeft de stuurse blik van iemand die haar jeugddromen heeft zien mislukken en alle hoop op betere tijden stukje bij beetje heeft opgegeven. Terug op de parkeerplaats krijgt de ene helft van ons de slagboom op z’n hoofd. En als we weer op honk zijn op de camping blijken we op een mierennest te staan. Maar verder een vlekkeloos, rustig dagje.

Het is voor ons alweer jaren geleden, maar we herkennen het tafereel meteen: ouders die met een gekwelde, slaapdronken blik in de ogen godsonmogelijk vroeg hun wakkere peuter al fietsend of wandelend mee uit broodjes-kopen nemen. Dat je dan nog minstens een half uur voor de dichte deur van de supermarket staat, neem je op de koop toe. Alles om te voorkomen dat je kroost het bij het krieken van de dag luidkeels op een blèren zet zodat je voor de rest van je verblijf onvermijdelijk gebrouilleerd raakt met belendende mede-kampeerders.

Wij slaan het ontbijt over en vervoegen ons richting Kroatië. De snelweg ligt er mooi in. De Spar in Plivka heeft heerlijke verse kaasbroodjes en cevapcici in het assortiment. En een mooi uitzicht.

Aan de grens met Kroatië zit de douanier – als vanouds – met professioneel stuurse blik lekker belangrijk te zijn achter z’n loketje. Een kwartiertje later zien we de Adriatische zee. Die ligt er nog net zo mooi bij als lang geleden.

Richting Rijeka gaan het. Wat fijn en handig dat de informatieborden boven de vlekkeloze snelweg de temperatuur aangeven. Die loopt steeds verder op ;-). We passeren de rafelranden van Rijeka.

Vanaf Rijeka volgen we ‘de 8’: de legendarische kustweg die uiteindelijk helemaal naar Dubrovnik leidt. Niet de snelste route, wél de allermooiste. De etappe is van mythische schoonheid. Honderden bochten brengen evenzoveel spectaculaire vergezichten. Net als je denkt: ‘Nu kán het niet mooier!’ weet het uitzicht het bij de volgende bocht minstens nog eens dunnetjes over te doen. Er zijn veel stopplaatsen waar je je – boven op een van de talloze klippen – ademloos kunt vergapen aan het uitzicht.

Wij gaan vandaag tot Skradin. Om daar te komen, moeten we uiteindelijk nog over een stukje tol-snelweg. Die kilometers liggen er in als een racebaan. Na 45328 bochten is een stukje rechtuit rijden een verademing voor de vermoeide chauffeur.

We komen aan het eind van de middag terecht op Autocamp Skradin-Skorici, de enige SVR-camping in Kroatië. Prettig kleinschalig en met een zeer vriendelijke eigenaar. We mogen zelf een mooi plekje uitkiezen. Het krekelkoor zingt oorverdovend haar lied. Proost op een mooie dag!

Vannacht heeft het geregeld geregend. Als we tegen acht uur opstaan, rollen de wolken van de bergen af.

We slaan, op een bakje koffie na, het ontbijt over en vervoegen ons nog voor de klok van negen 12 kilometer terug in de Spar in Lermoos voor broodjes en aanverwante artikelen. We tanken nog even bij de plaatselijke pomp, trekken wat euro’s uit de muur en dan gaat het richting Fernpass. Annie is het niet direct eens met deze route (‘Keer om! Keer om!’) maar we negeren haar graag.

Het zonnetje doet haar best om door de wolken heen te breken.

Het gaat – in tegenstelling tot de trage, stroperige en stressvolle dag van gister – vandaag best voorspoedig. Geen files dit keer, behalve hier en daar wat oponthoud vanwege een ‘Wir bauen für Sie’.

We zoeven probleemloos door de Tauern-, Katzberger- en Karawankentunnel. En nu staan we (lichtelijk illegaal) centre-ville op camping Sobec. We zijn onderweg een onderdeeltje van de fietsendrager verloren. Maar geen probleem, dat is zomaar gefixed. Lekker gegeten, lekker gebadderd. De zangeres op het sportveld tegenover ons doet – ondanks haar beperkte repertoire en dito muzikale aanleg – enorm haar best om er toch iets van te maken.

We zijn al bijna op de helft. Morgen richting Kroatië.

Vroeg uit de veren om te kijken of Heino er al is. Maar die laat niks van zich horen. Er drijven wel lange rijnaken langs. Stroomafwaarts gaat dit geruisloos, stroomopwaarts moeten de motoren flink aan de bak om de Loreley veilig te ronden.

Om 08:00 uur heeft de bakker de broodjes klaar en dan ontbijten we buiten. Tegen half tien zijn we klaar voor vertrek. Uit nostalgische overwegingen gaat het richting Lermoos. Zou de camping van vroeger daar nog bestaan? Het is een etappe van dik 400 kilometer, dus dat moet in een paar uurtjes gepiept zijn. Dan kunnen we de rest van de middag nog lekker buiten zitten in een decor van sappige Oostenrijkse alpenweitjes en fotogenieke milka-koeien.

Maar dat loopt anders. Uiteindelijk doen we er meer dan 8 uur over. Het is file, file en nog eens file. De eerste bij Hockenheim. Daar moet Max Verstappen vandaag rijden. De verkeersregelaars zijn in grote getale uitgerukt. En warempel, wéér een paar regenbuitjes.

De camping in Lermoos heet nu Happy Camp. Dat doet de alarmbellen al rinkelen. Hij blijkt vol. Daar treuren we helemaal niet om. We rijden 12 kilometer terug naar Heiterwang. Daar is bij Ferienhof Sunnawirt een mooie camperplaats waar je ook lekker schijnt te kunnen eten, zegt de NKC-app.

Er is plek zat. Eten in het restaurant blijkt een bijzondere ervaring. Je hebt, naast zeeën van tijd, een flinke dosis vasthoudendheid nodig om de aandacht van het schaarse personeel te krijgen. Ondanks de zeer beperkte menukaart die ons in beduimelde printversie op A4 ter hand wordt gesteld, kan de kok de bestellingen maar amper bijfietsen op z’n grillplaat. Het basic bordje sla en de dito schnitzel met frietjes worden na dik een uurtje wachten toch hartelijk ontvangen.

Gelukkig gaat de haperende schuifdeur van de camper weer goed open en dicht. Het was waarschijnlijk niks meer dan een storinkje in de sleutel. Dat scheelt morgen een ritje naar de garage.

Joehoe, zomervakantie! Na een (vrij)dagje rommelen, inpakken, 3 ritjes naar de bouwmarkt, 2 ritjes naar de supermarkt en 1 ritje naar de fietsenwinkel, staan we vandaag rond 06:00 uur op. Rustig koffie drinken en check-check-check: hebben we alles? Jasekers! Behalve de kaasbroodjes, maar dat wordt natuurlijk onze eerste stop. Rond half negen kan de reis beginnen. Op naar Griekenland. Over land, dit keer.

Het Noorden heeft dit weekend – als laatste – vakantie gekregen. Dus verwachten we nogal wat vakantieverkeer op de Duitse Autobahn. Maar dat valt reuze mee. We rijden probleemloos richting Rijn naar camping Loreleyblick in Sankt Goar.

Heino is er niet. Nu we niet terug hoeven te zwaaien naar zingende bejaarden op rondvaartboten hebben we mooi de tijd om meteen de verongelukte plank van de voorraadkast te repareren. Die is bij de eerste de beste haarspeldbocht van de ophangdopjes geschoten. En dan is het tijd voor een glaasje en het laatste kaasbroodje. Er wordt een uiltje geknapt. Rust!

Het luifeltje moet later nog wel even uit. Want het regent. Nou ja zeg, dát hebben we al lang niet meer meegemaakt.

 

 

 

 

Vrijdag 15 juni

Toen we tijdens de voorjaarsvakantie verrast werden door een ouderwets wintertje belandde ons ommetje Amsterdam in de ijskast. De plannen werden gewijzigd: 020 kwam naar 058. De schaatsen werden op natuurijs ondergebonden. Wat was het mooi op de Ryptsjerksterpolder.

Nu schijnt de zon en onder Hollandse luchten karren we tegen 11:00 uur richting Afsluitdijk.

Bandje 2 geeft via Spotify het ritme aan. In no time zijn we bij het monument.

We hebben de tijd aan onszelf. Dus gaat het linksaf richting Enkhuizen.

Een fijn middagje met veel oh’s en ah’s. De groentetuin, het zondagse servies, de timmermanswerkplaats, het petroleumstel, de drogende fuiken, de geit aan het stek, de palingrokerij… Beelden en geuren van vroeger roepen herinneringen op en maken de verhalen los.

En natuurlijk kijken we ook nog even in het Kollumer skoaltsje.

Aan het eind van de middag rijden we richting Amsterdam. Aan onze kant loopt allemaal vlotjes door.

Tegen 17:00 uur rijden we in Amsterdam-Noord camping Vliegenbos op. De ontvangst is ook nu weer supervriendelijk en de faciliteiten zijn nog steeds dik in orde. Overdag is het er plezierig levendig: veel verschillende nationaliteiten, jong & oud door elkaar, pop-up tentjes, kleine blokhutjes, groeps-accommodaties en campers.. een bonte mix. ’s Nachts is het er heerlijk rustig. Een echte stads-oase: het Vliegenbos is het oudste stadspark van Amsterdam. Vanaf de camping is het maar 5 minuutjes fietsen naar het gratis pontje over het IJ en dan sta je binnen 2 minuten bij het Centraal Station.

Na aankomst doen we niet meer zoveel: stoelen naar buiten, een borreltje met een hapje, een lekker potje koken en genieten van de reuring om ons heen. We maken nog een wandelingetje door het bos en dan gaan de luiken dicht.

Zaterdag 16 juni

Prima geslapen! Ook de helft van ons die meestal bij het eerste ochtendkrieken de luiken alweer open heeft, wordt ‘laat’ wakker. De vogels hebben hun ochtendconcert nog steeds niet gestaakt. Er schijnt een voorzichtig zonnetje en dat belooft veel goeds voor vandaag. We zetten koffie, mikken wat eitjes in de pan en liggen tijdens ons ontbijt slap van het lachen om de groep vriendelijke Oosterburen die op het tentveldje achter ons een bijzondere invulling geeft aan ‘carpe diem’:  Ach ja.. ergens op de wereld zit de 4 alweer in de klok, toch? 😉

Tegen de middag stappen we op de fiets richting het IJ. Zodra het pontje aanlegt bij Centraal zit je meteen midden in de toeristische reuring.

We storten ons in het fiets-verkeer en bereiken zonder kleerscheuren de Hermitage.

Terwijl we onze fietsen parkeren, vallen we midden in een fotoshoot van een Engels vrijgezellenfeestje. De bride-to-be heeft haar fotograaf én haar entourage strak onder controle.

In de Hermitage bezoeken we de prachtige tentoonstelling Hollanders van de Gouden Eeuw. Daarna strijken we op het Spui neer voor een terrasje-met-bitterballen.

’s Avonds eten we in Noord in het Skatecafe.

Zondag 17 juni

We worden – na het nachtelijke gekokkel – rustig wakker. Zullen we een bakje kibbeling doen in Volendam? De plaatselijke reiger schat geduldig zijn kansen in.

Over binnenweggetjes scharrelen we door Noord-Holland weer richting Afsluitdijk. Aan het begin van de middag zijn we weer thuis. Wat een fijn ommetje!

Tja, België..

Het kart in Luik mooi door.

We zijn op tijd weer thuis en dan blijkt dat er tijdens ons recente ommetje Achterhoek en Twente in het kleine stukje Duitsland nóg meer foto’s zijn gemaakt. De ene helft van ons staat er gekleurd op. De andere helft is keurig geblokt.  😉

En dat handelen we – naast de andere klusjes – natuurlijk meteen netjes af.