Het blauwe busje

Vandaag gaan we naar het Nationaal Park Krka. Als je toch in de buurt bent, schijnt dat een absolute must see te zijn. En in de buurt zijn we: vanaf de camping is het een kilometertje berg-af naar Skradin en daar vertrekt – vanaf de bescheiden boulevard – de boot naar de ingang van het park. Zonder slagbomen op ons hoofd lopen we de parkeerplaats af en staan meteen in een heel lange rij. ‘Buy ticket in the glass house on the right!’ laat een allervriendelijkste mevrouw ons weten.

Voor 400 Kuna mogen we – na een klein uurtje schuifelen in de rij richting steiger – aan boord. Met de Plitvice meren van een aantal jaren geleden in ons achterhoofd gaan we vast een mooie dag beleven.

Aangekomen bij de ingang van Krka volgen we de massa. Er zijn vast gauw mooie wandelpaden die we kunnen nemen om de grootste drukte te vermijden, toch? Maar we komen uit op een vlak terrein in het bos. Overal staan kramen met patat, ijs, hotdogs, koude drankjes, noten en t-shirts. In de poel onder de prachtige waterval poedelen honderden mensen. We weten niet wat we zien: ‘Jeetje, het lijkt hier wel het Tiki-bad!’.

Rustige wandelpaden zijn er niet. Er loopt één pad omhoog rond de bovenloop van de waterval en dat wordt omzoomd door cafetaria’s en kraampjes met noten, koude drankjes, T-shirts, en nog meer noten. We sluiten aan in de file. Wát een circus, hier. Maar als je een beetje brutaal durft te zijn en jezelf bij de uitzichtpunten naar voren dringt, kun je toch nog een blik werpen op het natuurschoon.

Als we het wandelpad hebben gelopen, komen we weer uit bij het Tikibad. We willen graag zo snel mogelijk weer weg. Met de meute mee sjokken we richting steiger. Het wachten op de boot terug duurt lang in de brandende hitte.

Terug in Skradin strijken we – om van de teleurstelling bij te komen – neer op het eerste terrasje rechts van de boot.

Op de camping valt de avond in alle rust. De helft van ons wordt ‘s nachts ongemerkt gestoken door een mug die een nare allergie zal achterlaten. Maar dat merken we pas later.

 

Na 4 lange reisdagen is een dagje rust ons welkom. We slapen lekker uit, mikken wat eitjes in de pan, drinken uitgebreid koffie, doen de was en verder helemaal niks. Hoewel… in de middag rijden we naar Skradin voor wat boodschappen.

Natuurlijk verdwalen we weer een beetje. We rijden onze uitlaat klem bij het keren en draaien op een betonnen hellinkje en worden door de vakkundige aanwijzingen van een vriendelijke inwoner weer bevrijd. We vinden uiteindelijk het parkeerterrein, trekken wat Kuna’s uit de muur en doen de lokale supermarkt aan. De kassa-juffrouw heeft de stuurse blik van iemand die haar jeugddromen heeft zien mislukken en alle hoop op betere tijden stukje bij beetje heeft opgegeven. Terug op de parkeerplaats krijgt de ene helft van ons de slagboom op z’n hoofd. En als we weer op honk zijn op de camping blijken we op een mierennest te staan. Maar verder een vlekkeloos, rustig dagje.

Het is voor ons alweer jaren geleden, maar we herkennen het tafereel meteen: ouders die met een gekwelde, slaapdronken blik in de ogen godsonmogelijk vroeg hun wakkere peuter al fietsend of wandelend mee uit broodjes-kopen nemen. Dat je dan nog minstens een half uur voor de dichte deur van de supermarket staat, neem je op de koop toe. Alles om te voorkomen dat je kroost het bij het krieken van de dag luidkeels op een blèren zet zodat je voor de rest van je verblijf onvermijdelijk gebrouilleerd raakt met belendende mede-kampeerders.

Wij slaan het ontbijt over en vervoegen ons richting Kroatië. De snelweg ligt er mooi in. De Spar in Plivka heeft heerlijke verse kaasbroodjes en cevapcici in het assortiment. En een mooi uitzicht.

Aan de grens met Kroatië zit de douanier – als vanouds – met professioneel stuurse blik lekker belangrijk te zijn achter z’n loketje. Een kwartiertje later zien we de Adriatische zee. Die ligt er nog net zo mooi bij als lang geleden.

Richting Rijeka gaan het. Wat fijn en handig dat de informatieborden boven de vlekkeloze snelweg de temperatuur aangeven. Die loopt steeds verder op ;-). We passeren de rafelranden van Rijeka.

Vanaf Rijeka volgen we ‘de 8’: de legendarische kustweg die uiteindelijk helemaal naar Dubrovnik leidt. Niet de snelste route, wél de allermooiste. De etappe is van mythische schoonheid. Honderden bochten brengen evenzoveel spectaculaire vergezichten. Net als je denkt: ‘Nu kán het niet mooier!’ weet het uitzicht het bij de volgende bocht minstens nog eens dunnetjes over te doen. Er zijn veel stopplaatsen waar je je – boven op een van de talloze klippen – ademloos kunt vergapen aan het uitzicht.

Wij gaan vandaag tot Skradin. Om daar te komen, moeten we uiteindelijk nog over een stukje tol-snelweg. Die kilometers liggen er in als een racebaan. Na 45328 bochten is een stukje rechtuit rijden een verademing voor de vermoeide chauffeur.

We komen aan het eind van de middag terecht op Autocamp Skradin-Skorici, de enige SVR-camping in Kroatië. Prettig kleinschalig en met een zeer vriendelijke eigenaar. We mogen zelf een mooi plekje uitkiezen. Het krekelkoor zingt oorverdovend haar lied. Proost op een mooie dag!

Vannacht heeft het geregeld geregend. Als we tegen acht uur opstaan, rollen de wolken van de bergen af.

We slaan, op een bakje koffie na, het ontbijt over en vervoegen ons nog voor de klok van negen 12 kilometer terug in de Spar in Lermoos voor broodjes en aanverwante artikelen. We tanken nog even bij de plaatselijke pomp, trekken wat euro’s uit de muur en dan gaat het richting Fernpass. Annie is het niet direct eens met deze route (‘Keer om! Keer om!’) maar we negeren haar graag.

Het zonnetje doet haar best om door de wolken heen te breken.

Het gaat – in tegenstelling tot de trage, stroperige en stressvolle dag van gister – vandaag best voorspoedig. Geen files dit keer, behalve hier en daar wat oponthoud vanwege een ‘Wir bauen für Sie’.

We zoeven probleemloos door de Tauern-, Katzberger- en Karawankentunnel. En nu staan we (lichtelijk illegaal) centre-ville op camping Sobec. We zijn onderweg een onderdeeltje van de fietsendrager verloren. Maar geen probleem, dat is zomaar gefixed. Lekker gegeten, lekker gebadderd. De zangeres op het sportveld tegenover ons doet – ondanks haar beperkte repertoire en dito muzikale aanleg – enorm haar best om er toch iets van te maken.

We zijn al bijna op de helft. Morgen richting Kroatië.

Vroeg uit de veren om te kijken of Heino er al is. Maar die laat niks van zich horen. Er drijven wel lange rijnaken langs. Stroomafwaarts gaat dit geruisloos, stroomopwaarts moeten de motoren flink aan de bak om de Loreley veilig te ronden.

Om 08:00 uur heeft de bakker de broodjes klaar en dan ontbijten we buiten. Tegen half tien zijn we klaar voor vertrek. Uit nostalgische overwegingen gaat het richting Lermoos. Zou de camping van vroeger daar nog bestaan? Het is een etappe van dik 400 kilometer, dus dat moet in een paar uurtjes gepiept zijn. Dan kunnen we de rest van de middag nog lekker buiten zitten in een decor van sappige Oostenrijkse alpenweitjes en fotogenieke milka-koeien.

Maar dat loopt anders. Uiteindelijk doen we er meer dan 8 uur over. Het is file, file en nog eens file. De eerste bij Hockenheim. Daar moet Max Verstappen vandaag rijden. De verkeersregelaars zijn in grote getale uitgerukt. En warempel, wéér een paar regenbuitjes.

De camping in Lermoos heet nu Happy Camp. Dat doet de alarmbellen al rinkelen. Hij blijkt vol. Daar treuren we helemaal niet om. We rijden 12 kilometer terug naar Heiterwang. Daar is bij Ferienhof Sunnawirt een mooie camperplaats waar je ook lekker schijnt te kunnen eten, zegt de NKC-app.

Er is plek zat. Eten in het restaurant blijkt een bijzondere ervaring. Je hebt, naast zeeën van tijd, een flinke dosis vasthoudendheid nodig om de aandacht van het schaarse personeel te krijgen. Ondanks de zeer beperkte menukaart die ons in beduimelde printversie op A4 ter hand wordt gesteld, kan de kok de bestellingen maar amper bijfietsen op z’n grillplaat. Het basic bordje sla en de dito schnitzel met frietjes worden na dik een uurtje wachten toch hartelijk ontvangen.

Gelukkig gaat de haperende schuifdeur van de camper weer goed open en dicht. Het was waarschijnlijk niks meer dan een storinkje in de sleutel. Dat scheelt morgen een ritje naar de garage.

Joehoe, zomervakantie! Na een (vrij)dagje rommelen, inpakken, 3 ritjes naar de bouwmarkt, 2 ritjes naar de supermarkt en 1 ritje naar de fietsenwinkel, staan we vandaag rond 06:00 uur op. Rustig koffie drinken en check-check-check: hebben we alles? Jasekers! Behalve de kaasbroodjes, maar dat wordt natuurlijk onze eerste stop. Rond half negen kan de reis beginnen. Op naar Griekenland. Over land, dit keer.

Het Noorden heeft dit weekend – als laatste – vakantie gekregen. Dus verwachten we nogal wat vakantieverkeer op de Duitse Autobahn. Maar dat valt reuze mee. We rijden probleemloos richting Rijn naar camping Loreleyblick in Sankt Goar.

Heino is er niet. Nu we niet terug hoeven te zwaaien naar zingende bejaarden op rondvaartboten hebben we mooi de tijd om meteen de verongelukte plank van de voorraadkast te repareren. Die is bij de eerste de beste haarspeldbocht van de ophangdopjes geschoten. En dan is het tijd voor een glaasje en het laatste kaasbroodje. Er wordt een uiltje geknapt. Rust!

Het luifeltje moet later nog wel even uit. Want het regent. Nou ja zeg, dát hebben we al lang niet meer meegemaakt.

 

 

 

 

Vrijdag 15 juni

Toen we tijdens de voorjaarsvakantie verrast werden door een ouderwets wintertje belandde ons ommetje Amsterdam in de ijskast. De plannen werden gewijzigd: 020 kwam naar 058. De schaatsen werden op natuurijs ondergebonden. Wat was het mooi op de Ryptsjerksterpolder.

Nu schijnt de zon en onder Hollandse luchten karren we tegen 11:00 uur richting Afsluitdijk.

Bandje 2 geeft via Spotify het ritme aan. In no time zijn we bij het monument.

We hebben de tijd aan onszelf. Dus gaat het linksaf richting Enkhuizen.

Een fijn middagje met veel oh’s en ah’s. De groentetuin, het zondagse servies, de timmermanswerkplaats, het petroleumstel, de drogende fuiken, de geit aan het stek, de palingrokerij… Beelden en geuren van vroeger roepen herinneringen op en maken de verhalen los.

En natuurlijk kijken we ook nog even in het Kollumer skoaltsje.

Aan het eind van de middag rijden we richting Amsterdam. Aan onze kant loopt allemaal vlotjes door.

Tegen 17:00 uur rijden we in Amsterdam-Noord camping Vliegenbos op. De ontvangst is ook nu weer supervriendelijk en de faciliteiten zijn nog steeds dik in orde. Overdag is het er plezierig levendig: veel verschillende nationaliteiten, jong & oud door elkaar, pop-up tentjes, kleine blokhutjes, groeps-accommodaties en campers.. een bonte mix. ’s Nachts is het er heerlijk rustig. Een echte stads-oase: het Vliegenbos is het oudste stadspark van Amsterdam. Vanaf de camping is het maar 5 minuutjes fietsen naar het gratis pontje over het IJ en dan sta je binnen 2 minuten bij het Centraal Station.

Na aankomst doen we niet meer zoveel: stoelen naar buiten, een borreltje met een hapje, een lekker potje koken en genieten van de reuring om ons heen. We maken nog een wandelingetje door het bos en dan gaan de luiken dicht.

Zaterdag 16 juni

Prima geslapen! Ook de helft van ons die meestal bij het eerste ochtendkrieken de luiken alweer open heeft, wordt ‘laat’ wakker. De vogels hebben hun ochtendconcert nog steeds niet gestaakt. Er schijnt een voorzichtig zonnetje en dat belooft veel goeds voor vandaag. We zetten koffie, mikken wat eitjes in de pan en liggen tijdens ons ontbijt slap van het lachen om de groep vriendelijke Oosterburen die op het tentveldje achter ons een bijzondere invulling geeft aan ‘carpe diem’:  Ach ja.. ergens op de wereld zit de 4 alweer in de klok, toch? 😉

Tegen de middag stappen we op de fiets richting het IJ. Zodra het pontje aanlegt bij Centraal zit je meteen midden in de toeristische reuring.

We storten ons in het fiets-verkeer en bereiken zonder kleerscheuren de Hermitage.

Terwijl we onze fietsen parkeren, vallen we midden in een fotoshoot van een Engels vrijgezellenfeestje. De bride-to-be heeft haar fotograaf én haar entourage strak onder controle.

In de Hermitage bezoeken we de prachtige tentoonstelling Hollanders van de Gouden Eeuw. Daarna strijken we op het Spui neer voor een terrasje-met-bitterballen.

’s Avonds eten we in Noord in het Skatecafe.

Zondag 17 juni

We worden – na het nachtelijke gekokkel – rustig wakker. Zullen we een bakje kibbeling doen in Volendam? De plaatselijke reiger schat geduldig zijn kansen in.

Over binnenweggetjes scharrelen we door Noord-Holland weer richting Afsluitdijk. Aan het begin van de middag zijn we weer thuis. Wat een fijn ommetje!

Tja, België..

Het kart in Luik mooi door.

We zijn op tijd weer thuis en dan blijkt dat er tijdens ons recente ommetje Achterhoek en Twente in het kleine stukje Duitsland nóg meer foto’s zijn gemaakt. De ene helft van ons staat er gekleurd op. De andere helft is keurig geblokt.  😉

En dat handelen we – naast de andere klusjes – natuurlijk meteen netjes af.

 

 

 

 

De hemelsluizen zijn vannacht pas écht opengegaan en we worden met flinke regen wakker.

Het is even goochelen met de paraplu’s, maar dan krijgen we – zonder dat we er als twee verzopen katten uitkomen – de fietsen toch netjes op de drager. Nog even langs de Edeka en dan gaat het richting Luxemburg. Heiderscheid blijft – heen én terug –  een van onze favoriete tussenstops.

Onderweg blijft het maar regenen…

Zonder oponthoud en ongemakken rijden we aan het eind van de middag Camperhaven Fuusenkaul op. Er zijn meer liefhebbers, dus is het even zoeken naar een plekje. Maar dat lukt. En de zon schijnt! De pluutjes kunnen drogen.

En vooruit,  een ‘we-zijn-er-bijna’tje 😉

 

 

 

Camping Murg is voor ons geen blijvertje, dus vertrekken we op tijd. We hebben de hele dag nog voor ons. Wat zullen we doen? De watervallen van Schaffhausen staan – vanwege jeugdsentiment – al langer op ons lijstje ‘nog een keertje doen’. En dit is – op de route naar huis – een prima moment.

We parkeren op de eerste de beste parkeerplaats die op onze aanrijdroute ligt en vanaf daar brengt een korte wandeling ons naar P1. Daar breekt het Efteling-gevoel los: busladingen toeristen, kraampjes met fastfood en winkeltjes met ‘I-was-here-meuk’. We herkennen niks meer ‘van vroeger’. Maar ondanks al dit marketinggeweld valt de Rheinfall gelukkig gewoon onverstoorbaar in alle schoonheid door.

Op naar Seelbach om bij de ‘houten man’ ons rondje meivakantie rond te maken.

Plek zat, deze keer.

De lucht betrekt en we krijgen wat droge onweersklappen over ons heen.

We houden het niet droog. ’s Avonds eten we een lekker maaltje in het restaurant. Binnen is het druk. Buiten is het – ondanks de regen – onder het afdak fijn vertoeven.