Het blauwe busje

Om het dorp uit te komen, moeten we langs de boulevard. Die is al smal van zichzelf en wordt door de Grieken die de parkeerverboden massaal negeren, nóg smaller. De vuilnisdienst gaat voorop in de stoet en algauw staat het helemaal klem. Getoeter, gewring en geharrewar en af en toe komt er iemand aan om z’n auto weg te zetten. Snel oprijden, anders parkeert er zó weer iemand anders op de vrijgekomen meters.

Geduld is een schone zaak. En we hebben zeezicht, nietwaar? Eindelijk zijn we het dorp uit en klimmen we weer omhoog. We zitten op een andere route dan tijdens de heenweg, want de weg is breder en veel minder bochtig. Ach ja, die Annie.. Anderhalf uur later komt Volos weer in zicht.

We tasten weer diep in de buidel om de snelweg op te mogen en dan gaat het richting noorden. We lunchen langs de snelweg.

Ter hoogte van Litochoro willen we een camping zoeken voor onze laatste nacht in Griekenland. Kijk! Camping Olympos Beach. Daar stonden we een dikke tien jaar geleden ook.

 

Voor we de camping oprijden, gaan we eerst naar Litochoro om geld te pinnen en boodschappen te doen. Bij een bedrijf dat in tuinpotten handelt, kopen we – net als toen – souvenirs voor onze tuin.

 

Het is een bloedhete dag. Op de camping strijken we neer onder de luifel. Met zicht op de majestueuze Olympus. Via internet volgen we het spektakel met de reuzen van Royal de Luxe in 058. Zijn we er toch een beetje bij.

Als de avond valt en het – Oh, wat fijn! – weer een beetje afkoelt, maken we een ommetje om te zon achter de Olympus te zien zakken.

De snack-tent bij de ingang van de camping  blijkt nog steeds in bedrijf. De hond van de eigenaar blaft vervaarlijk. Maar als je eenmaal langs die blikkerende tanden bent, is het best aangenaam verpozen.

 

 

 

 

Het was een rustige nacht. We zijn vroeg op, betalen de camping en dan reppen we ons weer richting snelweg. We gaan vandaan de Pilion in. Binnen no-time zijn we – via Lamia – in Volos. En dan begint de lange klim over het Pilio-gebergte. De wegen zijn smal, de haarspeldbochten talrijk en de eerste kilometers worden we vergezeld door panorama’s op Volos.

We kachelen een hele poos achter een grote vrachtauto aan. Vinden we helemaal niet erg, want de chauffeur baant voor ons behendig het pad door de nauwe straatjes in de dorpen die die steil tegen de bergen hangen.

Vlak voor Chánia vinden we een taverna waar we met goed fatsoen ons busje kunnen parkeren. We worden meegenomen naar de keuken en kiezen beide het allerlekkerste uit. Tussendoor wippen we het busje nog even in voor een trui en een vestje. Het is fris, hier zo hoog op de berg. De streekgerechten die we voorgeschoteld krijgen, zijn overheerlijk.

Verder omhoog gaat het weer en de weg wordt nóg smaller. Het is hard werken voor de chauffeur. Het landschap is overweldigend mooi en groen. Overal zijn appelbomen te zien, volgeladen met helderrode appels. Ze moeten hier allemaal met de hand worden geplukt, omdat op deze steile hellingen machines niet kunnen worden gebruikt.

Bij de afslag naar Agios Ioannis gaat het berg-af richting zee. Elkaar passeren is soms nauwelijks mogelijk, zo smal is de weg. En wat is het hier druk! We komen uit op een overvolle parkeerplaats bij een rare, chaotische splitsing. We zien camping Papa Nero liggen, maar kunnen maar niet uitvogelen hoe we daar moeten komen. Een behulpzame Griek die in het dorp vakantie viert (en het dus ook niet weet) is zo aardig om het voor ons te vragen. ‘To the left, through the water!’ Door het water?! We nemen lopend een kijkje en dan blijkt dat we over een dammetje door een riviertje moeten. Smal, maar te doen. Daarna een steil pad omhoog en dan meteen het stuur twee keer naar links gooien. Ha, gelukt!

Camping Papa Nero heeft het hoog in de bol. We moeten een polsbandje om. ‘Wear it at all times!’ zegt de mevrouw van de receptie streng. Daarna neemt ze met ons in razend tempo allerlei ge- en verboden door die ze op de camping-plattegrond onderstreept met venijnige pennenstreken,

Echt welkom voelen we ons niet bij een dergelijke ontvangst. Zelf de stroom aansluiten mag ook niet. Dat wordt gedaan door een vriendelijke medewerkster. Wat betreft klantvriendelijkheid kan de manager achter de receptie van haar medewerkers nog flink wat leren.

‘s Avonds kuieren we langs de zee naar het dorp. Om daar te komen moeten we door een hek dat we met het plastic kaartje dat we hebben gekregen, kunnen openen. Het is druk aan de boulevard. En heel toeristisch. Maar de avond is zwoel en de stoelen op het terrasje zitten heerlijk. Achter ons in het stampvolle etablissement volgen de Griekse toeristen op de tv een belangrijke Griekse voetbalwedstrijd. Er wordt – afhankelijk van het favoriete elftal – luidkeels gejuicht of hartverscheurend gejammerd. Maar de glazen worden in harmonie geheven. Voor ons trekt de flaneer-file voorbij. Het is hier kijken en bekeken worden. Best leuk voor een keer.

We zijn op tijd wakker, daar niet van. Maar we nemen ruim de tijd: Eerst even bijkomen, hoor. Hèhè, eerst een lekker bakje koffie. Nog éven zitten, nog éven naar de zee kijken en dan beginnen we écht!  En zo schuift de ochtend al mooi richting 11 uur voor we de camping afrijden. Het bezoek aan het theater van Epidauros slaan we maar over. We hebben het immers al een keer bezocht.

Via de mooie kustweg gaat het noordwaarts richting Korinthe. Daar steken we het kanaal over om in Perachóra een tussenstop te maken voor een frappé. Maar dat loopt anders. Annie raakt het spoor helemaal bijster in het stadje en de weggetjes worden steeds smaller en bochtiger. We zijn bang ons vast te rijden en keren bij een kerkje in het dorp om. Hup, weer naar beneden dan maar en op de gok nemen we een andere afslag. We komen terecht bij Limni Vouliagmenis, een prachtige lagune waar veel Griekse families in de tavernas Maria Hemelvaart aan het vieren zijn. Wij schuiven ook aan voor een lekkere lunch.

Daarna vinden we de weg terug naar Loutraki. Ha! Een geldautomaat. We parkeren (waarschijnlijk wat onhandig) bij een benzinepomp en terwijl de ene helft van ons gauw-gauw de weg oversteekt om geld te pinnen wordt de andere helft door de uitbater op niet mis te verstane wijze uitgescholden. Zijn vuilspuiterij – hij kan heel goed schelden in het Engels – is beduidend groter dan het aantal tanden dat nog in zijn mond staat. Beduusd nemen we de tolweg richting Athene. Bij Kineta vallen we weer even stil: we zien de verwoesting die de recente natuurbranden daar hebben aangericht. We nemen een aantal kilometers voor Athene de afslag richting Thiva en rijden door een onwerkelijk, vlak landschap. Veel bedrijven hier, sommige florerend, vele leegstaand. We rijden langs een opvangkamp voor vluchtelingen. Dit stukje Griekenland ademt troosteloosheid. Achter Thiva pakken we weer de tolweg. Je betaalt ongeveer per 60 kilometer 9,60 euro maar dan kun je ook in alle rust wat vlakke kilometers maken. Druk is het niet. Het lijkt of de Grieken de tolweg mijden.

Ons oorspronkelijke plan om vandaag de Pilion te halen, gaat hem niet worden. We kijken op de NKC-app om te zien of er campings in de buurt zijn. Die zijn er bijna niet. Alleen camping Venezuela in Agios Serafeim. Dan moet het die maar worden.

Het is een bijzondere wereld hier. Als we de stille weg naar de camping oprijden, vlak langs zee, ademt alles vergane glorie uit. Hier moet het – gezien de vele verlaten gebouwen – ooit bruisend druk zijn geweest. Nu maakt het een lege, troosteloze indruk.

Op camping Venezuela is het bepaald niet druk. Het camping-terrein is half verlaten. De grote lege parkeerplaats, het gesloten restaurant.. het is duidelijk dat Venezuela betere tijden heeft gekend. De ontvangst is desalniettemin allerhartelijkst: we worden door drie oudere dames met alle égards verwelkomd en worden uitgebreid bedankt voor de klandizie als we in de campingwinkel een paar koude biertjes kopen. Ons paspoort wordt persoonlijk teruggebracht door een medewerker die trots vertelt dat hij uit Albanië komt. De camping heeft ook een gezamenlijk keukengebouw. Daar heeft een groot, Grieks gezelschap zich verzameld. Ze hebben het heel gezellig met elkaar onder het genot van luide Griekse muziek. Gelukkig maar, want op dit verscholen plekje – tussen de groene heggetjes, onder de groene loofbomen en op het groene gras – zou je zomaar kunnen denken dat je in Drenthe bent 😉

We vragen ons af hoe lang camping Venezuela het hoofd nog boven water houdt. En dan begint het te regenen. Geen wonder dat het hier zo groen is!

In de nacht van zondag op maandag zitten we rond 04:00 uur nog een poosje buiten in de hoop nog meer vallende sterren te zien. Er is weinig reuring aan de heldere sterrenhemel. Maar wat is het lekker afgekoeld. We vallen weer een paar uurtjes in slaap en rond half negen zijn we weer bij de pinken. Koffie, broodjes en een sapje. De dag ontvouwt zich in alle rust. We dobberen heerlijk in zee en brengen de middag door op het strandje vlak voor de deur. Een frappé op het campingterras en een bezoekje aan de minimarket zijn de grootste inspanningen vandaag. ’s Avonds koken we ons eigen potje, zien we nog een verdwaalde vallende ster en besluiten we er nog een dagje niks-doen aan vast te plakken.

Dinsdag is het een warme dag. De wind is nagenoeg weggevallen en de zee kabbelt kalmpjes op het kiezelstrandje. Veel beleven we niet vandaag. We ontbijten laat met een kan koffie, brood en lekkere omelet met tomaatjes en kaas. Verder blijft het bij een wandelingetje langs het strand naar Hotel Apollo voor een frappé-to-go, een tippeltje naar de minimarket en tegen zessen dobberen we nog poosje in de lauwwarme zee. Zo glijdt de dag in alle kalmte voorbij. We doen ’s avonds het campingrestaurant aan en worden meegenomen naar de keuken om aan te wijzen wat we willen eten. We oriënteren ons alvast via de NKC-app op de camping-mogelijkheden in Macedonië en Servië. De terugreis komt zo zoetjesaan in zicht…

 

Als we opstaan, horen we in de verte het geklingel van de klok van de Grieks-Orthodoxe kerk in het dorp. En een poosje later drijven flarden gezang onze kant op. Men gaat ter kerke.

We nemen tegen half 11 afscheid van Castle View. Koud van de camping af luisteren we niet naar Annie en die raakt daardoor nogal van slag. Het kost dus even moeite om via Sparta de juiste route te vinden richting Skoúra. Maar de aanhouder wint: we negeren Annie (Nee! We slaan hier niet rechtsaf dat geitenpaadje op!) en uiteindelijk geeft ze zich over. Wat volgt is een prachtige route dwars door het Párnonas-gebergte.

De weg is smal, maar wát een prachtige uitzichten.

In Kosmas beneemt de adem ons even. Als we via een heel smalle bocht het centrum van het dorpje indraaien, zien we een dorpsplein waar onder de platanen, olijfbomen en druivenranken een paar honderd Grieken zitten te eten. De zondag is in Griekenland familie-dag bij uitstek. Jong en oud trekt er op uit en rond de middag wordt gezamenlijk uitgebreid gegeten. Het is een prachtig plaatje. En wat een complete verkeerschaos op dit pittoreske plein. Gelukkig werpen een aantal vriendelijke, oudere mannen zich op als vrijwillige verkeersregelaars en onder veel gelach en met veel misbaar worden er luidruchtig aanwijzingen gegeven. Stapvoets weeft het verkeer zich door de nauwe straatjes samen. Bij de laatste, heel steile bocht die ons het dorp uit voert, houden we ons hart nog wel even vast. We moeten stoppen voor een tegenligger en onze wielen slippen vervaarlijk in het grind. Maar gelukkig, ook dit komt ook weer goed. Achter Kosmas gaat het vooral weer bergaf. Ha, een kudde geiten! Het landschap is ruig en overweldigend mooi.

En als je langs tientallen haarspeldbochten eindelijk bent afgedaald van de bergpas word je getrakteerd op een prachtig uitzicht op de Golf van Argos.

In Tyroú gaan we van de weg af en rijden we richting strand. Ook hier zijn de weggetjes in het dorp smal en is het soms voor- en achteruit steken om bochten te nemen en tegenliggers te passeren. De boulevard van Tyroú is klein, maar fijn. Hier vieren veel Grieken vakantie. We lunchen op het smalle kiezelstrand. Een terrasje zó dicht aan zee hebben we nog niet eerder gehad.

Voldaan en verkwikt vervolgen we de kustweg naar Nafplion en steken dan dwars het schiereiland Argolida over naar Ancient Epidavros. Volgens de NKC-app zijn er drie campings hier. We laten Nicolas I en II liggen en kiezen voor camping Beklas. Bij de receptie zeggen we lachend dat we alléén maar een plekje aan zee willen. En warempel! Het vriendelijke meisje brengt ons op haar scootertje naar het laatste vrije plekje aan het kiezelstrand. Met de neus in de boter!

We besluiten meteen om ons bezoek aan het theater van Epidauros dat voor morgen op de planning stond, nog even uit te stellen. We kijken uit op de Saronische Golf. Rechts van ons ligt Methana, waar jaren geleden de jongens de vulkaan beklommen en de meisjes op een prachtig uitkijkpunt bleven wachten.

’s Avonds zitten we nog lang buiten en kijken in het donker naar de hemel. Vlak boven ons herkennen we het sterrenbeeld Cassiopeia. Af en toe zien we een vallende ster uit de Perseïden-regen. De golven breken in rustige regelmaat ruisend op het kiezelstrandje. Hoe mooi kun je het hebben?

Vannacht was het stil en aardedonker op Castle View. De terreinverlichting blijk je handmatig aan te kunnen doen: op elke paal zit, net als thuis, een lichtschakelaar.

We zijn al vroeg bij de pinken, want vanochtend willen we Mystras bezoeken en de ergste hitte van de dag dus vóór zijn. Maar eerst krijgen we nog een doodschrik van een grote sprinkhaan die samen met de droge was ons busje binnenkomt.

Mystras kent twee ingangen: de beneden- en de bovenstad. Vanaf de camping rijd je binnen 10 minuten naar de ingang beneden en ruim voor half tien zijn we present. Er is nog parkeerruimte zat. De vriendelijke mevrouw bij de kassa legt ons in gebroken Engels uit wat er allemaal te zien is, hoe we naar de bovenstad kunnen wandelen (of op het zelfde entreekaartje via de weg naar de boven-ingang kunnen rijden) en voor 24 euro mogen we met z’n tweeën naar binnen. Goed schoeisel en een flesje water zijn hier wel een must: de paden zijn steil en rotsig en ondanks af en toe een vlagerig, verkoelend windje loopt de temperatuur tijdens het wandelen al snel flink op. Gelukkig zijn er overal waterkraantjes waar je je flesje bij kunt vullen. Wat is het mooi! We scharrelen rond tussen de eeuwenoude paleizen, kloosters en ruïnes die door uitgesleten, steile paden met elkaar zijn verbonden.

En als je over je schouder kijkt, beneemt het uitzicht over het dal je de adem.

Na een paar uurtjes houden we het in de verzengende hitte voor gezien en besluiten we de bovenstad te laten liggen.

Terug op de camping is die bijna helemaal verlaten. Wie Mystras heeft gezien, trekt vanaf hier weer snel verder. Wij blijven nog tot morgen, drinken een ijskoude frappé op het campingterras en brengen de rest van de middag in alle rust onder de luifel door. Aan het eind van de middag loopt het terrein langzaam aan weer vol.

Ook vandaag is het – zoals gewoonlijk in zomers Griekenland – aan het van de middag, een uurtje voor de zon zakt, op z’n heetst. De wind valt weg en alles zindert in de hitte Niet het fijnste uurtje van de dag. Maar zodra de zon een beetje achter de bomen zakt, wordt het weer een stuk aangenamer. We eten ‘s avonds een lekkere paidakia en bifteki in het restaurant. En dan maak je hier algauw vrienden.

 

 

 

Het is nog maar 13:15 uur en wij zitten al prinsheerlijk onder een grote, oude olijfboom op camping Castle View in Mystras.

De etappe hier naar toe was een ongestoorde 40 kilometer met een tussenstop bij een supermarkt. Daarna moesten we ons in hartje Sparta, met de spiegels van het busje ingeklapt, nog wel even door wat nauwe straatjes wringen om bij een geldautomaat te komen. Maar ook die klus hebben we zonder deuken en krassen kunnen klaren.

Het is stil op de camping. Er staat een handjevol tenten en campers, waarvan de meeste bewoners niet thuis zijn. Die zijn vast Mystras aan het bekijken. Het rommelige maar charmante Castle View is daar een prima uitvalsbasis voor.

Na de lunch trekken we loom wat baantjes in het zwembad en dan gaan we – met een koude frappé – horizontaal op een ligbedje onder de parasol. Het is heel warm, maar gelukkig wappert er af en toe een windvlaagje langs.

De rest van de middag lanterfanten we onder het luifeltje. Wat Gythion Bay niet voor elkaar kreeg, lukt Castle View wel: de wifi is hier stabiel én supersnel. Voor het eerst sinds dagen koken we laat in de avond weer ons eigen potje.

We besluiten vandaag en morgen op camping Gythio Bay te blijven staan. Twee dagen lang worden we geplaagd door duivelse dilemma’s: Zullen we al opstaan of blijven we nog even liggen? Naar het strand, naar het zwembad of het terras? Een ijsje of een frappé? Of allebei? Nog een wijntje? Nog een mythos? Het leven van een vakantieganger is maar zwaar ;-).

We gooien een fikse was in de camping-wasmachine zodat we weer onder lekker frisse lakentjes kunnen slapen.

De helft van ons dobbert een poosje in zee, we lezen wat en struinen door het reisboek van Griekenland. De baai van Gythio is een broedplaats voor de beschermde zeeschildpad caretta caretta. Op het strand zijn de nesten gemarkeerd. Bij de nesten die op uitkomen staan, zijn corridors naar het zee aangelegd zodat de pasgeboren jonkies linea recta naar het water kunnen waggelen.

Onze Griekse buren – twee grote gezinnen – houden ’s avonds een barbecue. Ze komen ons ook een bordje vol met lekkers brengen. Wat lief, wat gastvrij! Als dank maken we met hun camera voor hen een vrolijke familiefoto.

De donderdag verloopt wat bewolkt. Helemaal niet erg. Juist lekker dat de zon eventjes niet zo staat te branden. We drinken een frappé, slachten een stuk watermeloen, spetteren een handwasje aan de lijn en aan het eind van de middag genieten we onder het luifeltje van een lekker koud drankje. Daarna dobberen we nog een poosje in zee terwijl de wind aantrekt en de golven op het strand slaan. Wat wil een mens nog meer?

Vrijdag gaan we naar Mystras.

We zijn snel rijklaar en hobbelen een stukje langs de baai. Ha! Hier is ook een plek waar campers mogen staan. Met riant uitzicht op zee. Als we dat eerder hadden geweten..

We nemen een frappé op het terras van het plaatselijke hotel. Sjieke boel hier! Maar de wc’s zijn weer echt op z’n Grieks. Van de 3 toiletten gaan er maar 2 op slot. Typisch Griekse charme: er is nooit echt iets áf.

Na Areopoli duiken we diep de Mani in. Het landschap is adembenemend mooi: ruig en onverzettelijk als het karakter van de Manioten die hier van oudsher in hun stenen torens wonen. De smalle, bochtige wegen brengen ons over hoge kliffen boven zeegroene baaien en door dorpjes waar de tijd stil lijkt te staan. Veel toeristen zie je hier niet. Blijft dit deel van de Mani een onontdekte parel?

Voor de chauffeur is het hard werken, vandaag. In Vathia zetten we het busje aan de kant en struinen door de smalle stegen tussen de authentieke woontorens. De meeste zijn verlaten en deels toegankelijk.

We nemen de tijd voor een koude frappé en genieten van het uitzicht. Wát een prachtige plek!

Via Areopoli komen we uit in Gythio, op camping Gythion Bay. We herkennen het nog van vroeger, toen we hier met de kinderen enkele nachten kampeerden. We vinden een plekje centre-ville. ’s Avonds eten we op het terras en genieten we van de livemuziek: mooie, oude Griekse volksliedjes. De Griekse buren zingen zachtjes mee en wagen zich zelfs aan een dansje. Wát een mooie dag!

 

Eindelijk een nachtje zonder muggen.

We staan redelijk vroeg op. We moeten de smalle bergweg weer op en willen de Grieken die naar beneden komen zoveel mogelijk vóór zijn. Dat lukt prima. We komen alleen de ober uit Taverna Maria tegen die op zijn plof-brommertje de berg aftuft op weg naar z’n werk.

Vannacht is de stroom op de camping uitgevallen dus de koelkast is behoorlijk opgewarmd. We hopen dat hij op de accu de geest weer krijgt en weer aan het koelen slaat.

In Petalidi drinken we een frappé en dan rijden we via Kalamata richting de buiten-Mani. Ook in deze buurten zijn veel Engelsen neergestreken en wordt er veel reclame gemaakt voor vakantie-vastgoed. Veel nieuwbouw hier, geïnspireerd op de karakteristieke Mani-torens. Boerderettes op-z’n-Grieks, zeg maar.

We komen in Neo Oitylo terecht op een gratis parkeerplaats voor campers. Niet echt een inspirerende plek, naast een terrein waar oud ijzer ligt opgeslagen. Maar we hebben zeezicht en vlakbij zijn tavernas, dus dat maakt veel goed. ‘s Avonds eten we heerlijk op een terras aan zee.

De nacht verloopt kalm. In de verte blaffen wat honden en scharrelen de katten in de vuilcontainer. En de koelkast? Die doet z’n naam weer eer aan.